Dag 21: The aftermath

Nu dat de jetlag volledig verwerkt is volgen hier wat fun facts:

- Aantal km's totaal: 6200

- Hoogste punt: Tioga Pass 3031m

- Laagste punt: Badwater -85,5m

- Langste rit: 752 km (LA - Flagstaff)

- Korste rit: 0 km (SF dag 2)

...

Dag 20: Going home

‘S morgens opgestaan om iets na 5u en de shuttlebus van het hotel genomen naar de luchthaven. Daar namen we na verschillende controles (er werden geen handschoentjes gebruikt) onze eerste vlucht naar Chicago. Deze vlucht verliep behoorlijk en ondertussen filmpje gezien ‘The Boat that Rocked’. Te Chicago namen we dan de vlieger naar Brussel, we waren bijna te laat met inchecken aangezien Wendy nergens te bespeuren was. Gelukkig kwam ze dan toch boven water.

De vlucht naar België was er één op snel te vergeten. De beenruimte liet te wensen over en ik heb alvast 9u niet kunnen slapen. Als je dan te Zaventem aankomt en je ziet dat het nog maar 9u ‘s morgens is (vanwege het tijdsverschil) en je dus nog een ganse dag dient wakker te blijven zinkt de moed je in de schoenen. Wonderbaarlijk genoeg heb ik enkel in de namiddag wat last gehad maar voor de rest viel de jetlag behoorlijk mee.

Een aangename verrassing was dat de mama’s een taxi hadden geregeld van Zaventem naar Aalst zodat we de trein niet hoefden te nemen, waarvoor dank!

Dag 19: Last day, we went LA

Vanmorgen min of meer uitgeslapen voor de laatste dag. Om half 10 waren we de baan op en onze eerste stop was het Hollywood sign. Gisteren hadden we het al in de verte zien liggen en we hoopten vandaag dat eens van dichterbij te kunnen bekijken, het weer stak hier echter een stokje voor. Los Angeles was omringt door een dikke mistlaag en de zon kwam er de ganse dag maar niet door. Gelukkig was de temperatuur wel op pijl met een aangename 25° Celcius.

Hierna hebben we ontbeten bij Starbucks en dan besloten we een bezoekje te brengen aan Beverly Hills. Deze wijk is vooral bekend vanwege de vele sterren die er wonen. Het viel wat tegen want waar wij dachten dat we de huizen gewoon gingen te zien krijgen zagen we enkel en alleen torenhoge hagen en hekkens.

We reden dan maar door naar het nabijgelegen Getty Center. Dit is een museum opgezet door Paul Getty, hij was een steenrijke oliemiljardair die na zijn dood al zijn geld in kunst heeft gestopt. Het museum zelf is volledig gratis maar de parking kost 15 dollar. Vanop de parking kan je een monorail nemen naar de top van de berg waarop The Ghetty center ligt. In zijn museum hangen zowel werken van Rembrandt, Picasso als Van Gogh. Het museum is opgedeeld in 5 blokken waarvan wij er 3 hebben bezocht. Er hing redelijk wat werk van Belgische schilders maar niet echt meteen namen die bij mij een belletje deden rinkelen.

Nadien reden we door naar Santa Monica, dit is een wijk aan de kust waarbij vooral de pier in het oog springt. Op deze pier staat naast een reuzenrad ook een rollercoaster en ontelbare restaurantjes (vooral hot dog tenten). Santa Monica is het decor geweest voor talrijke films en series. We aten hier een hamburger bij Mc Donalds en zaten wat neer aan het strand.

Als laatste stop van de dag reden we door naar Venice Beach. Dit is een grauwe buurt waar vooral het echte LA leeft. Hier zie je naast skatende jeugd ook veel beatboxers, break dansers en basketbalspelers. Venice Beach is eigenlijk een grote catwalk waar iedereen wilt gezien worden, als voorbeeld hiervan heb je de éne na de andere bodybuilder die push ups zit te doen of zichzelf uitleeft in de openlucht fitness. Het is een buurt waar 's avonds vooral veel criminaliteit leeft dus wij weten waarom we er overdag een bezoekje aan brengen. De vrouwen (en mss zelfs Gert) zijn hier niet echt op hun gemak en een aantal ‘winkels' kan je zelf aan medical marihuana geraken. We zijn hier in Californië en hier is medical marihuana bij wet legaal. Dit houdt in dat als je bij wijze van spreken wat hoofdpijn hebt en de dokter schrijft het je voor, je het effectief mag gebruiken. Op de dijk van Venice Beach heb je genoeg ‘dokters' die je gerust een voorschriftje willen regelen voor een prijsje.

Rond half 5 waren we aan het hotel toegekomen nabij Los Angeles airport en daar gaan we vanavond ook onze auto binnenleveren. Straks nog op het gemakje wat zwemmen in het zwembad en dan nog iets gaan eten. Onze reis loopt ten einde want morgen vertrekken we terug naar het verre België.

Dag 18: Everybody wants to be Hollywood

Vanmorgen omstreeks 8u ontbeten in het hotel en dan 6km gereden naar Hearst Castle. We hadden de tour geboekt van 9u dus we waren goed op tijd aangekomen aan het visitor center. Hearst Castle is een gigantisch landhuis op de top van een berg met een geweldig uitzicht op de grote oceaan. Dit landhuis was ooit eigendom van William Hearst, een steenrijke krantenmagnaat.

Vanuit het visitor center namen we de bus naar het eigenlijke landhuis, op eigen houtje kan je het immers niet bezoeken. De kostprijs voor het bezoek is 25 dollar per persoon, daarvoor krijg je in het landhuis zelf ook een gids. We hadden de Grand Room Tour geboekt en dit houdt in dat je zowel alle grotere kamers kan bezoeken als de tuin en het zwembad. Het landhuis heeft maar liefst 65 kamers dus het geheel bezoeken zou meerdere dagen in beslag nemen, je kon dus kiezen uit een 4 tal tours.

De gekozen tour nam ons langs de woonruimte, eetruimte, ontspanningsruimte, ochtendkamer en bioscoop. Al deze kamers waren ingericht met een mengelmoes van verschillende objecten en stijlen, het éne al ouder en waardevoller dan het andere. Opvallend was vooral de vele geweven tapijten van Vlaamse bodem. William Hearst was DE mediabaas van begin 20ste eeuw. Alles wat in de kranten of op radio verscheen bepaalde hij. In het landhuis hebben dus honderden beroemdheden en politieke figuren verbleven in één van de 3 gasthuizen. Enkele klinkende namen die er de nacht hebben doorgebracht zijn onder andere Charlie Chaplin, John F Kennedy en Churchill.

Na de rondleiding liepen we nog wat rond in de tuinen en namen we terug de bus naar beneden. Onderweg stopten we bij de vroegere privé zoo van W. Hearst, hier zaten echter geen dieren meer in aangezien hij deze na de crisis van 1930 niet meer kon onderhouden. Inmiddels is het landhuis eigendom van de staat Californië, de omliggende gronden zijn wel nog altijd eigendom van de familie Hearst.

Rond 11u waren we uitgecheckt en begon de rit naar LA, het was een behoorlijke lange en saaie rit met als enige hoogtepunt een hamburger bij In-N-out burger (dieptepunt was het ijsje die de dames daar hadden gekocht). Rond half 5 kwamen we aan in Los Angeles. We zitten in het Hollywood Historic Hotel in het hartje van Hollywood dus.

'S Avonds hebben we ons dicht bij Hollywood Boulevard geparkeerd en wat sterren op de grond gespot. Iedereen die het gemaakt heeft op muzikaal of film gebied krijgt uiteindelijk zo een ster uitgereikt, we hebben tevergeefs naar die van JCVD gezocht maar spijtig genoeg niet gevonden. We hadden wel onze eerste echte ster gespot, aan de rode lichten stond niemand minder dan Donna van that 70's show aan te schuiven in haar dikke Mercedes... en op de Hollywood Boulevard kwamen we niemand minder dan Marilyn Monroe tegen.
Morgen brengen we een bezoekje aan Venice Beach, Beverly Hills, Santa Monica en hopelijk zoveel meer. Het is onze laatste volledige vakantiedag.

Dag 17: Een dagje aan de kust

Deze morgen om 6u opgestaan om zeker te zijn dat we geen parkoerboete hadden, toen we echter bij de wagen aankwamen bleek er een boete van 55 dollar onder de ruit te zitten. Het probleem was niet dat we niet hadden betaald maar wel dat die straat blijkbaar vannacht omstreeks 2u werd gekuist.

We gingen in onze uitrit van SF eerst nog stops maken bij Alamo Square en The Golden Gate Bridge. Het Alamo district is misschien niet bij iedereen bekend maar dit zijn de typische huisjes van SF, iedereen die vroeger naar Full House heeft gekeken kent ze ongetwijfeld wel. Op de achtergrond ligt overigens de skyline van San Francisco wat dit nog zo speciaal maakt. Na een ontbijtje bij Starbucks reden we door naar de Golden Gate Bridge. Deze brug is 3km lang en heeft de twijfelachtige reputatie de brug te zijn die het meest is ingestort in films. De voorbije 2 dagen was deze omgeven door mist maar vandaag was ze volledig zichtbaar. Als surplus hebben we vandaag zelf dolfijnen gespot!

Het eerste stuk van de rit naar Cambria was behoorlijk saai, het was pas vanaf Monterey dat er wat leven in de brouwerij kwam. Dit is een typisch vissersdorpje dat vooral bekend is vanwege zijn aquarium. In Monterey begint eveneens de 17 mile drive, it is een weg langs de kustlijn en die loopt voorbij verschillende indrukwekkende villa's. Voor deze baan de mogen nemen moet je maar liefst 9,5 dollar betalen maar wij hadden het er wel voor over. Achter de toegangspoorten vindt je pure decadentie. Het gebied lijkt één uitgestrekt golfterrein maar de kustlijn maakt veel goed.

Na de 17 mile drive volgden we de Big Sur naar beneden tot de eindbestemming. De Big Sur is één van de mooiste wegen ter wereld en wij snapten meteen waarom. Deze loopt langs de kustlijn via duizenden cliffs. Je ziet beneden de helderblauwe oceaan kolken tegen de rotsen. In dit gebied woont overigens bijna niemand wat het nog zo speciaal maakt. De mensen die er wel wonen hebben hun brievenbussen in rijtjes naast de weg staan aangezien hun verblijfplaats zich ergens op één of andere rots bevindt.

Niet ver van ons hotel is er een baai waar verschillende zeehonden verzamelen op het strand. Deze liggen daar vrijwel de hele dag in kolonie te baden in de zon. Vanavond genieten we nog even van onze hotelkamer met uitzicht op de grote oceaan, morgen staat een bezoek van Hearst Castle op het programma en de rit naar LA.

Dag 15 - 16: If you're going to san francisco

Gisterenmorgen ontbeten bij het restaurant vlak naast het hotel te Buck Meadows. Dit plaatsje heeft slechts 50 inwoners en zo bestaan er veel stadjes in de VS. Na een lekker ontbijt reden we naar San Francisco. Deze stad is zowat het Antwerpen van de VS, inwoners spreken liefkozend over 'The City' en lopen rond net alsof ze met hun hoofd in hun eigen reet zitten. Het lijkt precies of elk buitenbeentje naar SF komt om daar samen met alle buitenbeentjes rond te lopen. SF is een stad van de uitersten, je loopt geen straat voorbij of het krioelt er van de zwervers. Anderzijds heb je in de buurt van ons hotel nabij Union Square de éne na de andere haute-couture winkel, aja en een Bent Van Looy zou hier helemaal niet opvallen.

De rit naar SF ging via Oakland, dit is een voorstad van SF vooral bekend vanwege Oakland Raiders (een American Football team). De rit ging door een dor landschap met af en toe een boomgaard. Californië is bovendien een staat waar behoorlijk wat wijn wordt geproduceerd. Rond de middag kwamen we toe te SF en konden we beginnen aan 49 mile scenic drive. Dit is een route doorheen SF die langs alle bezienswaardigheden loopt. Een beetje zoals een tourbus maar dan met de wagen eigenlijk. Rond 3u begonnen we aan deze rit en rond half 7 waren we terug aan het hotel. Onderweg passeerden we The Golden Gate bridge, Alamo Square (bekend van de Full House huisjes), Chinatown (grootste van VS), Japantown, North Beach (Little Italy), Fort Mason en Fisherman's Warf.

Aangezien het zaterdagavond was hadden we op vlak van parkeren geluk. Aan het hotel was er geen parking en een publieke parking kost al snel 34 dollar per dag. Parkeren vanaf zaterdag (na 18u) tot maandag voor 7u is echter gratis. Aangezien het hotel pal in het commercieel centrum ligt en de winkels rond 6u sluiten hadden we direct om 7u een plaatsje waar we dus niks hoeven voor te betalen. Maandagochtend moet één van ons 4 spijtig genoeg wel vroeg op, dat wordt strootje trekken.

Gisterenavond hebben we lekker gegeten bij een Italiaan en dan nog wat rondgelopen in het centrum. Zoals je ziet op de foto's is alles nogal mistig. De mist ontstaat doordat in het binnenland (Arizona, Nevada, Utah en dergelijke) de temperatuur in de zomer hoog oploopt. De warme lucht die hierdoor opstijgt wordt aangevuld door lucht vanaf zee - beter gezegd; vanaf de Grote Oceaan. Deze lucht is vanzelfsprekend veel kouder. De wisselwerking tussen koude en warme lucht zorgt onder andere voor mist en neerslag... althans dat staat er toch op Wikipedia.

Vandaag zijn we opgestaan om half 9 en hebben we ontbeten bij Starbucks. Nadien een wandeling gemaakt door Chinatown en toen besloten we om aan een shopping spree te beginnen (om het op zijn Amerikaans te zeggen). Rond 1u hadden we de plaatselijke shopping mall leeggekocht, we zijn nu een Ipad2 en heel wat kleren rijker. Straks gaan we wandelen naar Fisherman's Warf. Dit gebied is vooral bekend vanwege zijn vele visrestaurants en een pier waarop tientallen zeehonden verzamelen. Rond 18u00 hebben we een tour geboekt voor Alcatraz en nadien gaan we gaan eten bij In-n-out burger. Dit is naar het schijnt de beste hambugerketen van de VS dus die moeten we nog checken.

Aantal km's: 320 (gisteren, vandaag niets)

Posted by: Yannick O.

Dag 14: Yosemite NP

Deze morgen vroeg opgestaan voor de Panorama trail, om 6u ging de wekker al. Toen volgde tot ons eigen verbazing een behoorlijk lange rit naar Glacier Point. Vanop dit punt kan je ongeveer 1/3e van Yosemite national park zien. De rit naar Glacier Point nam ongeveer anderhalf uur in beslag en dat hadden we echt niet ingecalculeerd. Het was al bijna half 9 toen we eindelijk konden ontbijten op het amfitheater van Glacier Point. Ongeveer 50 meter verder waren er 5 Japanners aan het mediteren en ik moet zeggen het uitzicht had wel wat. Je had een perfect zicht op de vallei en daarbij horen zowel de Vernal Fall, Yosemite Falls, Nevada Fall als Half Dome. De eerste 3 zijn uiteraard gewoon watervallen en Half Dome is een gigantische berg die precies is gehalveerd.

Het originele plan was dat de vrouwen ons daar gingen afzetten en dan naar beneden reden met de wagen. Zij zouden vanuit daar naar boven stappen en wij naar beneden en we zouden elkaar op een bepaald punt tegenkomen. Door de lange rit naar Glacier Point viel dit plan echter in het water. We besloten dus met ons 4 samen de Panorama Trail naar beneden te volgen en dan op een bepaald punt terug te keren naar boven. Ongeveer na 4 à 5 km waren we bij de eerste waterval aangekomen en vonden we het wel welletjes. Het was toen ongeveer half 11 en we dachten dat de weg naar boven wel van een leien dakje zou lopen... niets was minder waar. Na vele pauzes bereikten we uiteindelijk toch weer Glacier Point, ondertussen was het al middag.

Wendy wou de Sequoia's wel eens van dichtbij bekijken dus reden we naar Mariposa Grove. In dit gedeelte van Yosemite kom je er verschillende tegen. Sequoia's zijn gigantische bomen die qua omvang het grootste levende ‘wezen' op aarde zijn. De rit naar Mariposa Grove was weer behoorlijk lang en dit is dan ook het grootste nadeel van Yosemite national park. Het park heeft zoveel te bieden maar tegelijkertijd ligt alles ook ongelooflijk ver van elkaar. We hebben daar sandwiches met confituur gegeten en een kleine wandeling gemaakt.

Het was ondertussen al 3u en we hadden nog altijd niet het visitor center bezocht dus reden we daarheen. Omstreeks 4u kwamen we er aan en bekeken we wat de geschiedenis van het park. Toen reden we naar het hotel waar we rond kwart na 5 aankwamen. Straks gaan we nog wat zwemmen en in de hot tub zitten en dan lekker gaan eten. Morgen volgt de rit naar San Francisco waar we 2 nachten zullen doorbrengen.

Aantal km's: 160

Posted: Yannick O.

Dag 13: Route high in the sky

Vanmorgen lekkere donuts gegeten bij een Hollandse bakker te Mammoth Lakes: 'Schat's bakkery'. Nadien vertrokken richting Bodie en onderweg gestopt bij Mono Lake. Dit is het oudste meer van de VS en één van de vreemdste. Het meer bevat namelijk 2,5x zoveel zout dan de zee waardoor er uiteraard geen zoetwatervissen in leven. Aan de rand van dit meer vindt je Tufa's, dit zijn langwerpige rotsformaties die het meer nogal een luguber uiterlijk geven. Aan de oever verzamelen miljoen vliegjes zich om de algen op te eten en enkelen honderden vogels om op hun beurt de vliegjes op te eten... survival of the fittest.

Na de stop bij Mono Lake reden we dus door naar Bodie, dit is een ghost town. Bodie was honderd jaar geleden nog een stad waar uitvoerig naar goud werd gezocht. Toen woonden er 10.000 mensen en waren er maar liefst 60 saloons. Het was een echte western stad waar een sheriff niet echt veel te zeggen had en moord en diefstal schemer en inslag was. Nu is Bodie een verlaten stad waar niemand meer woont. De staat heeft er een park van gemaakt zodat alles in zijn orginele staat kan blijven bestaan. Vandaag is Bodie dus nog altijd de stad vanuit het oude wilde westen, inclusief kerk en school. De toegang bedroeg 7 dollar per persoon.

Toen we Bodie buitenreden was het al half 2 en begon onze buik al te grommen. We besloten om te lunchen bij Lee Vinning, een vissersdorpje niet ver van Mono Lake. Hier aten we sandwiches en croques. Nadien namen we de Tioga Pass om vanuit de oostkant van Yosemite national park naar de westkant te rijden waar we vanavond zullen overnachten. De Tioga pass is één van de hoogste wegen (3030m hoog) van de wereld en is enkel toegankelijk vanaf mei tot oktober. Deze data varieert elk jaar maar aangezien in de winter deze weg volledig is ondergesneeuwd en het smeltproces behoorlijk lang in beslag neemt, is deze voor een groot deel van het jaar niet berijdbaar.

De Tioga pass gaat via heel wat meertjes hoog in de bergen en geeft vaak geweldige panoramische views op de vallei honderden meters lager. Yosemite national park is één van de drukst bezochte parken van de VS en er zijn heel wat wandelmogelijkheden. Onlangs zijn hier een aantal mensen gestorven omdat ze een stapje teveel naar achter hadden gezet bij het nemen van een foto.

Wij overnachten bij Buck Meadows wat ongeveer 45 minuten van Yosemite visitor center ligt. Dit is een behoorlijke afstand maar in Yosemite zelf kan je niet overnachten tenzij je bereid bent te kamperen. Wij verkiezen een zwembad en lekker restaurantje en nemen die 45 minuten er met plezier bij. Morgen doen we de Panorama Trail, de langste wandeling van onze reis die minimum 5u in beslag zal nemen en ongeveer 9 mijl lang is.

Aantal km's: 270

Posted: Yannick O.